Zero

...
There never is a way without a why. Do we return after we die?
Is life a circle?
Are we hurtled headfirst into space?
Will we wind up as the bunch of grapes that makes the wine...
that Christ exchanged for water. Are we blood?
Are we lime? Do you live? We need a sign -
is anybody there? Are you listening?
And still the statues cry, the queen bee flies...
we try our damndest to explain the reasons
why and how and when and where...
we're getting nowhere.
No doors deep inside this corridor of space and time...
if space and time exist.
Oh we'll persist, if we exist.
Are you listening?

Son Günler

Döndüm; havaalanında çakırkeyftim ve hafif bi mutluluk vardı özlediğim insanları görmeye dair. Hiç gözyaşı olmadı ve son günler hayatımı yurt dışında gecirecegim ve bunun bi sürec ve hatta unutulmaz anılarla dolu deneyim oldugunu beynime kazıyarak gecirdim. Sadece iki yıl ve bu sürede ülkeni daha iyi tanır, bolca seyahat eder, okumadıklarını okur, izlemedigin filmleri izlersin dedim. Heyecan vardı ta ki uçakta O'nun verdiği kitabı (T.Bernhard/Gehen) acıp ilk sayfadaki yazıları okuyana kadar, sonrası gözlerim doldu içten cümleler için. Ve çogu zaman arkadaslarımı, anılarımı anımsıyorum; Elise ve Kai'ı, diğerlerini, her bi anımın gectiği caddeleri hatırlıyorum ve özellikle karşılastırma yapınca iki ülke arasında daha bi yoruluyorum. Sehir miydi, arkadaslar mıydı yoksa anılar mı? Berlin planları, B.Bargeld, Wim Wenders, Habermas... Almanya'yı sevdiğim için mi yoksa özlediğim için mi?

insanları karşılastırınca bu daha bi çekilmez oluyor; 'neden sen onun verdiği tepkiyi vermiyorsun?', 'neden sen onun gibi yardımcı degilsin?, 'neden sen onlar gibi bana gülümsemiyorsun?' Tanrım; yeteneksizliğim sanata daha cok hayran olmama neden olsa da şu duygularımı sinemeya aktarabilsem...

Önümde tek bir yol kalıyor katetmek için... Okulu bitirmek en kısa süre içinde ve para biriktirmek. 'Gitme' düşüncesi neden bu kadar hakim? Ve yarım bırakma ve bunun alışkanlık yapmasından korkma... Neden bu kadar hassasiyet?

Yapmam ve gerceklestirmem gereken planlar var; düşünmek istiyorum ama bu sendrom izin vermiyor ki düzenimin oturmadıgını düşünüyorum ama ekimde herseyin yoluna girecegi inancındayım.

Bergman

“On many points I am unsure, and in one instance, at least, I know nothing...”

E.N.

wir haben uns im traum verpasst.

8

Odada bir bira ve biraz da vodka; balkonda son bi keyif catayım diyorum ama dısarısı soguk! Elise sabah gidiyor ve onun üzüntüsünü hissediyorum tüm kalbimle. Ama yine de eglenmem gerektiginin farkındayım; cünkü zaten ileride cok düsünüp senin beyninin etini yiyecem. Les Rita Mitsouko/Tonite dinliyorum; Elise cok sever bu ismi. Boris Vian ve Noir Desir sevgimiz aracılıgıyla tanısmıstık ve cok da güzel zaman gecirmistik. Birazdan ona mektup yazmayı düsünüyorum. Bu veda degil aslında; cunku görecegiz birbirimizi kalbimiz beraber attıgı müddetçe. Ne kadar sanslıyım dünyanın en iyi kalpli insanlarıyla zamanımı paylastıgım icin. Evet hayat güzel. Eski yazdıgım seylere bakıyorum da insanların cok aptal ve bencil hatta duyarsız oldugu kanaatindeymisim. Ama simdi bakıyorum da; hayır var ama tümüyle degil. Cünkü dünyanın herhangi bir yerinde gözyüzünün maviligini düsleyen baska insanlarda var.
Son bir hafta ve hoslandıgım cocukla zaman gecirip Koln'un tadını cıkaracam ve sonra cantamı alıp anılarla donecem. Adaptasyon surecimi düsünemiyorum...

7

Gülümsedim dün kendi kendime; bir yıl once bu sehre geldigimde kimseyi tanımıyordum ve simdi yeni Koln'e gelip kayıt yaptırmak isteyen cocuga ingilizce olarak sehri anlattım. Zamanı durdurmak cok zor. Gitmeye hazır gibiyim ama gitmemeyede... Bazen güce ihtiyacım oldugunu düsünüyorum; buna gercekten ihtiyacım oluyor gereginden fazlaca. O geliyor aklıma ki yanındayken ne kadar gülümsesemde üzülüyorum bazen. Berlin'de master planı yapmaya basladım ama tüm kalbimle istiyor muyum ki gercekten bilmiyorum. Sadece zaman ihtiyacım var. Beynimi uyusturmaya calısıyorum. Tanrım mutluyum iste ve daha ne istiyorsun benden?

6

Tanrım yardım et bana... Üzülmek istemiyorum; ne kadar cok eglendiysem bunun bedelini odemek istemiyorum. Güce ihtiyacım var!