Barış ve Ötesi

İdeoloji kutsaldır, peki bir candan daha mı değerlidir? 
Peki ya barışı istemek bu kadar zor mudur? 
İyi niyeti ve fikirleri bedenlerle birlikte yok etmek hangi insan evladının ürünüdür? 
Yaşadığımız trajedi ne zaman son bulacak?
Tarih ya da gelecek nesil bizi nasıl hatırlayacak? 
Hafızamız ne kadar derindir?

Bir Rüya Yorumcusu Rushdie

"Rasyonel olmak iyidir, irrasyonel olmak kötüdür gibi basit bir mantık yürütemezsiniz. Akılsızlığın bir yanı hayal ve rüyadır. Akıl ve fantezi birleşince harikalar yaratır. Ayrıldıklarında canavarlar doğurur. Bence birçok insan bugünlerde dünyanın alışıldık kurallarının artık uygulanmadığını düşünüyor”

Hikayeler Toplamak

İki gün boyunca Tayland'da Big Buda günü olduğundan alkol satışı yasak ve barlar çoğunlukla kapalı. Dün gece ben de bir şeyler bir içmek icin Alman ve İsveçlilerin olduğu barda kahvemi içiyordum. Çoğunluk kahve bardağı içinde gizlice alkolünü alıyordu müşteriler. Sohbet doğal olarak siyaset ve Türkiye-Türklük konularından açıldı. PKK-ISIS'ten vs... Konu Tay kültüründen mafyasına kadar ilerledi. Moby'yi andıran İsvecli yaşlı bir adam nerdeyse ağlayan gözlerle 12 yıldır Phuket'te hiç okula gitmemiş olan erkek arkadaşıyla yasadığını ve de onun hasta oldugunu söyledi. Birçok nedenden dolayı gitmek istiyormuş buralardan. Ama gidemezmiş, çünkü erkek arkadaşının bakıma ihtiyacı varmış. "I hate him everyday, I love him everyday" derken ki ağlamaklı mavi gözlerini asla unutmayacağım. Hastalığını anlatsalar da pek anlayamadım. Fiziksel ya da psikolojik... "Büyük bir fedakarlık" dedim. Elini tuttum ve onu takdir ettiğimi söyledim defalarca, koca bir minnet vardı içimde. Eve dönerken aklımda "Natural Blues" şarkısı ve de kendime yönelttiğim bir sorum vardı. Ben bunu yapabilir miydim? Sanırım "hayır"...


https://www.youtube.com/watch?v=z3YMxM1_S48

Tatlı Endise

Başka bir şehirden de kaçış hem de bavulları alarak ve güzelce rahatlama hissine sahip olarak. Bitti gri ve soguk sehir. Ama nasıl söylesem cok cok tatlı vikingvari insanlarla tanıstım. Kuzey Almanya'dan gitmek istedim ama insanları nasıl unutabilecegim konusunda pek bir fikrim yok. Caresizlik ya da acizlik degil. Ben böyleyim. Hepsi bu.

Prag'a gidiyorum yarın: staj ve yeni bir ortam. Kalbim heyecan dolu. Endiselerim yok da degil hani. Zmandan korkuyorum ben. 4 ay sonrasından, 4 yıl sonrasından, 40'ımdan...

Görelim bakalaım zaman ne getirecek bana. Alnımızın akıyla mı cıkacaz yoksa yüzümüze mi bulastıracagız...

Heyecanlıyım ve endişelerle birlikte tatlı duyguların içindeyim.

Yakında yeni gelismelerle gorusmek uzere.