OKYANUSUN İLÜZYONUNDA KAYBOLAN KEDİ KADIN
"Bu da güzeldi" dedi kedi kadın,
Hiç olmayacağı kadar naif ve kırılgan.
İkimizin arasındaki sessizliğe gömülü titreşimler gibi.
Soluk tenlere bahar geldiğinde,
Dahil oldu evindeki koca bir ayine.
Gökyüzüne uzananan adımları hayal ederken...
Ve sarınca iç huzursuzluk benliği,
Bir tükenmişliğin içinde buldu kendini.
'Kabullenmek gerek bazen' dedi kendince;
geçiciliği, sonluluğu ve de ne yazık ki sahiciliği.
Sensiz günler onu yordu, sen kendi günlerinle yorulurken.
'Sessizlikte insan nasıl da değişiyor zamanın büyüsüyle' diye sayıkladı.
'Yine yazışırız, yine konuşuruz' dedi kedi kadın gülümseyerek.
'Sarmaşık duygularda kayboluruz tekrar tekrar'.
Sen yücelirsin, kutsanırsın; oysa o hergün ölür içinde.
Uykusuda okyanusa yolculuk eder sonunda.
Ay diğer yarısını kaybederken...
Bilinir ki göklerdeki karnaval bile biter sanrılarıyla.
Okyanusun dibinde buldu kendini kedi kadın,
mavi hüzünlerde savaşıp kahraman olmayı arzularken.
Cesaretlendi; fakat zamana yenildi; hikaye çoktan bitmişti.
Hep sadık kalan hazzın, minnettarlık duyulan anların vazgeçişi gibi.
Onarıp durdu, çırpındı, yoruldu, ve boğuldu.
Bir şarkı daha yaşlandı böylelikle.
Bir bardak kahve daha zehirledi sonunda.
Ölü bedeni tam vahşi bir kedi gibi yanına sokulacakken,
İllüzyonun içinde kaybolup yok oldu,
dalgalar onu ararken.
Gün bitti; güneş doğdu; ayakları geriye gitti.
Yalınayak evine dönen umutsuz masal kahramanı gibi.
'Hoşçakal' dedi kedi kadın tüm taşkın duygularıyla,
Kalbine saplanan okları çıkarırken.
Geriye yavan bir tad kaldı ağızda;
tüm hissizliğiyle...
"Bu da güzeldi" dedi kedi kadın,
Hiç olmayacağı kadar naif ve kırılgan.
İkimizin arasındaki sessizliğe gömülü titreşimler gibi.
Soluk tenlere bahar geldiğinde,
Dahil oldu evindeki koca bir ayine.
Gökyüzüne uzananan adımları hayal ederken...
Ve sarınca iç huzursuzluk benliği,
Bir tükenmişliğin içinde buldu kendini.
'Kabullenmek gerek bazen' dedi kendince;
geçiciliği, sonluluğu ve de ne yazık ki sahiciliği.
Sensiz günler onu yordu, sen kendi günlerinle yorulurken.
'Sessizlikte insan nasıl da değişiyor zamanın büyüsüyle' diye sayıkladı.
'Yine yazışırız, yine konuşuruz' dedi kedi kadın gülümseyerek.
'Sarmaşık duygularda kayboluruz tekrar tekrar'.
Sen yücelirsin, kutsanırsın; oysa o hergün ölür içinde.
Uykusuda okyanusa yolculuk eder sonunda.
Ay diğer yarısını kaybederken...
Bilinir ki göklerdeki karnaval bile biter sanrılarıyla.
Okyanusun dibinde buldu kendini kedi kadın,
mavi hüzünlerde savaşıp kahraman olmayı arzularken.
Cesaretlendi; fakat zamana yenildi; hikaye çoktan bitmişti.
Hep sadık kalan hazzın, minnettarlık duyulan anların vazgeçişi gibi.
Onarıp durdu, çırpındı, yoruldu, ve boğuldu.
Bir şarkı daha yaşlandı böylelikle.
Bir bardak kahve daha zehirledi sonunda.
Ölü bedeni tam vahşi bir kedi gibi yanına sokulacakken,
İllüzyonun içinde kaybolup yok oldu,
dalgalar onu ararken.
Gün bitti; güneş doğdu; ayakları geriye gitti.
Yalınayak evine dönen umutsuz masal kahramanı gibi.
'Hoşçakal' dedi kedi kadın tüm taşkın duygularıyla,
Kalbine saplanan okları çıkarırken.
Geriye yavan bir tad kaldı ağızda;
tüm hissizliğiyle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder