Judith Butler on Violence, Mourning, Politics”

When we lose certain people, or when we are dispossessed from a place, or a community, we may simply feel that we are undergoing something temporary, that mourning will be over and some restoration of prior order will be achieved. but, instead, when we undergo what we do undergo, is something about who we are revealed, something that delineates the ties we have to others, that shows us that these ties constitute what we are, ties or bonds that compose us? it is not as if an “i” exists independently over here and then simply loses a “you” over there, especially if the attachment to “you” is part of what composes who “i” am. if i lose you, under these conditions, then i not only mourn the loss, but i become inscrutable to myself. who “am” i, without you? when we lose some of these ties by which we are constituted, we do not know who we are or what to do. on one level, i think i have lost “you” only to discover that “i” have gone missing as well. at another level, perhaps what i have lost “in” you, that for which i have no ready vocabulary, is a relationality that is neither merely myself nor you, but the tie by which those terms are differentiated and related.

Suzan Sontag

- Is it old-fashioned to think that the purpose of literature is to educate us about life?

- Well, it does educate us about life. i wouldn’t be the person i am, i wouldn’t understand what i understand, were it not for certain books. i’m thinking of the great question of nineteenth-century russian literature: how should one live? a novel worth reading is an education of the heart. it enlarges your sense of human possibility, of what human nature is, of what happens in the world. it’s a creator of inwardness.

Brave Woman

She is the bravest my eyes have ever seen
A lion bows, in shiver and fear
I am on my knees for I can not believe
A woman so beautiful, among us she breathes…

I offer this world and everything within to her feet…
I say proudly that I will protect her with fists…
She smiles, then gently she says to me…
I am a woman, strong and I do not need
Protection, for I may seem fragile
But I am stronger than steel…

I do not know what words to speak…
For I desire her love, and love her miserably…
But I have only my heart to offer
And she deserves better than me…

It does not matter that I love her endlessly…
She lives in a world that the devil dreams to flee…
And yet she stands strong with a smile shining through her lips…
With a laugh musical, poetry to my ears…
She is a brave woman…gentle and free

L'enfer c'est les autres

"The inferno of the living is not something that will be; if there is one, it is what is already here, the inferno where we live every day, that we form by being together. there are two ways to escape suffering it. the first is easy for many: accept the inferno and become such a part of it that you can no longer see it. the second is risky and demands constant vigilance and apprehension: seek and learn to recognize who and what, in the midst of the inferno, are not inferno, then make them endure, give them space"

Italo Calvino (Invisible Cities)

Poem For Marc

OKYANUSUN İLÜZYONUNDA KAYBOLAN KEDİ KADIN

"Bu da güzeldi" dedi kedi kadın,
Hiç olmayacağı kadar naif ve kırılgan.
İkimizin arasındaki sessizliğe gömülü titreşimler gibi.
Soluk tenlere bahar geldiğinde,
Dahil oldu evindeki koca bir ayine.
Gökyüzüne uzananan adımları hayal ederken...

Ve sarınca iç huzursuzluk benliği,
Bir tükenmişliğin içinde buldu kendini.
'Kabullenmek gerek bazen' dedi kendince;
geçiciliği, sonluluğu ve de ne yazık ki sahiciliği.
Sensiz günler onu yordu, sen kendi günlerinle yorulurken.
'Sessizlikte insan nasıl da değişiyor zamanın büyüsüyle' diye sayıkladı.

'Yine yazışırız, yine konuşuruz' dedi kedi kadın gülümseyerek.
'Sarmaşık duygularda kayboluruz tekrar tekrar'.
Sen yücelirsin, kutsanırsın; oysa o hergün ölür içinde.
Uykusuda okyanusa yolculuk eder sonunda.
Ay diğer yarısını kaybederken...
Bilinir ki göklerdeki karnaval bile biter sanrılarıyla.

Okyanusun dibinde buldu kendini kedi kadın,
mavi hüzünlerde savaşıp kahraman olmayı arzularken.
Cesaretlendi; fakat zamana yenildi; hikaye çoktan bitmişti.
Hep sadık kalan hazzın, minnettarlık duyulan anların vazgeçişi gibi.
Onarıp durdu, çırpındı, yoruldu, ve boğuldu.
Bir şarkı daha yaşlandı böylelikle.
Bir bardak kahve daha zehirledi sonunda.
Ölü bedeni tam vahşi bir kedi gibi yanına sokulacakken,
İllüzyonun içinde kaybolup yok oldu,
dalgalar onu ararken.

Gün bitti; güneş doğdu; ayakları geriye gitti.
Yalınayak evine dönen umutsuz masal kahramanı gibi.
'Hoşçakal' dedi kedi kadın tüm taşkın duygularıyla,
Kalbine saplanan okları çıkarırken.
Geriye yavan bir tad kaldı ağızda;
tüm hissizliğiyle...

That's the question

Gitmek istiyorum...
Kalmak istiyorum...

Zavallı hissediyorum. Güçlü hissediyorum. Canım acıyor. Mükafatlandırılıyorum. Kalıyorum. Gidiyorum. Ağlıyorum. Gülüyorum. Canım sıkılıyor, canımı sıkıyorum bile bile.
Yalnızlaşıyorum, içimdeki kalabalık isyanlaşıyor.
Susuyorum. Konuşuyorum.

Bitiyor. Bitmiyor.

Boğuluyorum.

16 Yıllık Manifesto

… Tanrının şaheserleri mi yoksa Şeytan’ın kötü bir şakası mı olduğumuzu artık bilmiyoruz. Biz, insancıklar:
Her şeyin yok edicisiyiz.
Hemcinslerimizin avcısıyız, atom bombasının, hidrojen bombasının ve insanları öldürürken nesnelere hiç zarar vermediği için bunların arasında en faydalısı olan nötron bombasının yaratıcılarıyız, makineler icat eden, icat ettiği makinelerin hizmetinde yaşayan, içinde yaşadığı evi yiyip bitiren, kendisine içecek olan suyu ve yiyecek veren toprağı zehirleyen, kendisini kiralayabilen ya da satabilen ve kendi benzerlerini kiralayabilen ya da satabilen, zevk için öldürebilen, işkence eden, tecavüz eden yegâne hayvanlarız.

Ama aynı zamanda da,
gülen, uyanıkken düş kuran, ipekböceğinin salyasından ipek yapan, çöplüğü güzelliğe dönüştüren, gökkuşağının tanımadığı renkleri keşfeden, dünyanın seslerine yeni müzikler katan, ve gerçeklikle hafıza dilsiz olmasın diye yeni sözcükler yaratan yegâne hayvanlarız…

Eduardo Galeano / Aynalar

https://yesilgazete.org/blog/2016/03/01/vazgecilemeyen-dunya-ve-biz-insanciklar-omer-madra/