Hiç bir ses olmasın; ne etütte sayfa sesi, ne koridorda ayak sesi. Uyku düzenim değişti. Geceyle antant kalınca beden; aileden uzakta kendi varoluşunda ayakta kalma çabasıyla daha bir anlamlı oluyor. Kirpikler daha az mücadele ediyor. Bünye dirençli, beyin işlek. Gözünü bir noktaya dayayıp düşünmek ve bazen nedensiz yere gözlerinin dolmasına kayıtsız kalmak. Otobüslerin, sınıfların, yaşanılan ortamın ve en önemlisi beyninin kalabalıklığı...
Gecenin güzelliği burda yatıyor; sessizliği özlememde!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder