Başka bir şehirden de kaçış hem de bavulları alarak ve güzelce rahatlama hissine sahip olarak. Bitti gri ve soguk sehir. Ama nasıl söylesem cok cok tatlı vikingvari insanlarla tanıstım. Kuzey Almanya'dan gitmek istedim ama insanları nasıl unutabilecegim konusunda pek bir fikrim yok. Caresizlik ya da acizlik degil. Ben böyleyim. Hepsi bu.
Prag'a gidiyorum yarın: staj ve yeni bir ortam. Kalbim heyecan dolu. Endiselerim yok da degil hani. Zmandan korkuyorum ben. 4 ay sonrasından, 4 yıl sonrasından, 40'ımdan...
Görelim bakalaım zaman ne getirecek bana. Alnımızın akıyla mı cıkacaz yoksa yüzümüze mi bulastıracagız...
Heyecanlıyım ve endişelerle birlikte tatlı duyguların içindeyim.
Yakında yeni gelismelerle gorusmek uzere.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder