Bir Rüya Yorumcusu Rushdie

"Rasyonel olmak iyidir, irrasyonel olmak kötüdür gibi basit bir mantık yürütemezsiniz. Akılsızlığın bir yanı hayal ve rüyadır. Akıl ve fantezi birleşince harikalar yaratır. Ayrıldıklarında canavarlar doğurur. Bence birçok insan bugünlerde dünyanın alışıldık kurallarının artık uygulanmadığını düşünüyor”

Hikayeler Toplamak

İki gün boyunca Tayland'da Big Buda günü olduğundan alkol satışı yasak ve barlar çoğunlukla kapalı. Dün gece ben de bir şeyler bir içmek icin Alman ve İsveçlilerin olduğu barda kahvemi içiyordum. Çoğunluk kahve bardağı içinde gizlice alkolünü alıyordu müşteriler. Sohbet doğal olarak siyaset ve Türkiye-Türklük konularından açıldı. PKK-ISIS'ten vs... Konu Tay kültüründen mafyasına kadar ilerledi. Moby'yi andıran İsvecli yaşlı bir adam nerdeyse ağlayan gözlerle 12 yıldır Phuket'te hiç okula gitmemiş olan erkek arkadaşıyla yasadığını ve de onun hasta oldugunu söyledi. Birçok nedenden dolayı gitmek istiyormuş buralardan. Ama gidemezmiş, çünkü erkek arkadaşının bakıma ihtiyacı varmış. "I hate him everyday, I love him everyday" derken ki ağlamaklı mavi gözlerini asla unutmayacağım. Hastalığını anlatsalar da pek anlayamadım. Fiziksel ya da psikolojik... "Büyük bir fedakarlık" dedim. Elini tuttum ve onu takdir ettiğimi söyledim defalarca, koca bir minnet vardı içimde. Eve dönerken aklımda "Natural Blues" şarkısı ve de kendime yönelttiğim bir sorum vardı. Ben bunu yapabilir miydim? Sanırım "hayır"...


https://www.youtube.com/watch?v=z3YMxM1_S48

Tatlı Endise

Başka bir şehirden de kaçış hem de bavulları alarak ve güzelce rahatlama hissine sahip olarak. Bitti gri ve soguk sehir. Ama nasıl söylesem cok cok tatlı vikingvari insanlarla tanıstım. Kuzey Almanya'dan gitmek istedim ama insanları nasıl unutabilecegim konusunda pek bir fikrim yok. Caresizlik ya da acizlik degil. Ben böyleyim. Hepsi bu.

Prag'a gidiyorum yarın: staj ve yeni bir ortam. Kalbim heyecan dolu. Endiselerim yok da degil hani. Zmandan korkuyorum ben. 4 ay sonrasından, 4 yıl sonrasından, 40'ımdan...

Görelim bakalaım zaman ne getirecek bana. Alnımızın akıyla mı cıkacaz yoksa yüzümüze mi bulastıracagız...

Heyecanlıyım ve endişelerle birlikte tatlı duyguların içindeyim.

Yakında yeni gelismelerle gorusmek uzere.

27

Hosgeldin yeni bir yaşa, Pınar. 27 yaş krizim yok değil; ama bir rock'n roll starı değilim. Olsun...
Daha fazla gül, yapamadıklarını yap, hayatın seni keyiflendirmesine ve hatta seni incitmesine izin ver. Harold ve Maude'deki gibi: Get hurted! Güzel bir kadın ol, kadın gibi bir kadın ol. Anın tadını çıkar. İnsanları, hayvanları, evreni, doğayı, gezegenin her halini, düşlerini sev ve bunlardan vazgeçme. Hayata daha tutun; daha çok heyecanla. Bırak sonrası gitsin gökyüzüne. 

Etre&Olmak / Andre Breton

Je connais le désespoir dans ses grandes lignes. Le désespoir n'a pas d'ailes, il ne se tient pas nécessairement à une table desservie sur une terrasse, le soir, au bord de la mer. C'est le désespoir et ce n'est pas le retour d'une quantité de petits faits comme des graines qui quittent à la nuit tombante un sillon pour un autre. Ce n'est pas la mousse sur une pierre ou le verre à boire. C'est un bateau criblé de neige, si vous voulez, comme les oiseaux qui tombent et leur sang n'a pas la moindre épaisseur. Je connais le désespoir dans ses grandes lignes. Une forme très petite, délimitée par un bijou de cheveux. C'est le désespoir. Un collier de perles pour lequel on ne saurait trouver de fermoir et dont l'existence ne tient pas même à un fil, voilà le désespoir. Le reste, nous n'en parlons pas. Nous n'avons pas fini de deséspérer, si nous commençons. Moi je désespère de l'abat-jour vers quatre heures, je désespère de l'éventail vers minuit, je désespère de la cigarette des condamnés. Je connais le désespoir dans ses grandes lignes. Le désespoir n'a pas de coeur, la main reste toujours au désespoir hors d'haleine, au désespoir dont les glaces ne nous disent jamais s'il est mort. Je vis de ce désespoir qui m'enchante. J'aime cette mouche bleue qui vole dans le ciel à l'heure où les étoiles chantonnent. Je connais dans ses grandes lignes le désespoir aux longs étonnements grêles, le désespoir de la fierté, le désespoir de la colère. Je me lève chaque jour comme tout le monde et je détends les bras sur un papier à fleurs, je ne me souviens de rien, et c'est toujours avec désespoir que je découvre les beaux arbres déracinés de la nuit. L'air de la chambre est beau comme des baguettes de tambour. Il fait un temps de temps. Je connais le désespoir dans ses grandes lignes. C'est comme le vent du rideau qui me tend la perche. A-t-on idée d'un désespoir pareil! Au feu! Ah! ils vont encore venir... Et les annonces de journal, et les réclames lumineuses le long du canal. Tas de sable, espèce de tas de sable! Dans ses grandes lignes le désespoir n'a pas d'importance. C'est une corvée d'arbres qui va encore faire une forêt, c'est une corvée d'étoiles qui va encore faire un jour de moins, c'est une corvée de jours de moins qui va encore faire ma vie.


Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. kanadı yok umutsuzluğun, akşam vakti deniz kıyısında bir taraçada, toplanmış bir sofrada kalayım demiyor. umutsuzluk bu, o bir sürü olayların dönüşü değil bu, tıpkı akşam karanlığında bir karıktan öbürüne giden tohumlar gibi. bir taşın üstündeki yosun ya da su bardağı değil o. kardan elenmiş bir gemi o, ya da düşen kuşlara benzetebilirsiniz, ama kanlarının en küçük bir kalınlığı yok. büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. başa takılan süslerle çevrilmiş küçük bir şey o. umutsuzluk o. kopçası bulunamayan inci gerdanlık, bir ipe gelmez, böyle bir şey işte umutsuzluk. gerisinden, ondan hiç söz etmeyelim. başlamışsak bitiremeyiz umutsuzluğu. saat dört sularında avizeden umutsuzlanırım ben, gece yarısına doğru da yelpazeden umudumu keserim, tutukluların cigaralarından umutsuzlanırım. büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. yüreği yoktur umutsuzluğun, el umutsuzlukta hep soluk soluğa kalır, umutsuzlukta kalır öyle aynalar, bize asla ölüp ölmediklerini söyleyemezler. beni büyüleyen umutsuzluğu gördüm ben. yıldızların türkü söyledikleri vakit gökyüzünde uçan bu mavi sineği seviyorum. şaşılacak, o uzun dolu tanelerine benzeyen umutsuzluğu, o kendini beğenmiş o öfke küpü umutsuzluğu büyük çizgileriyle tanıyorum. her gün herkesler gibi kalkıyorum, kollarımı çiçekli bir kâğıda uzatıyorum, hiçbir şeycikler hatırlamıyorum, ama hep umutsuzluğun yardımıyla o geceden koparılmış güzelim ağaçları görüyorum. odanın havası davul tokmakları gibi güzel. zaman içinde zaman bu. büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. bana bir sırık uzatan perdenin rüzgârı gibi o. böylesi bir umutsuzluk akla gelir mi! yangın var! ah yine geliyorlar... imdat! işte merdivenlere düştüler... ve o gazete ilanları, o kanal boyunca ışıklı reklamlar. kum yığını, git, pis kum yığını! büyük çizgileriyle önemli değil umutsuzluk. bir orman yapmaya giden angarya ağaçlar, bir gün daha yapmaya giden bir yıldız angaryası, ömrümü uzatan bir angarya günleri daha.

Bir Sonraki Neslin Geleceği‏

Barbi bebeklerle dolu pembe bir oda, ya da Harry Potter dizaynlı ici oyuncak silah ve arabalarla dolu bir oda mı?

Uganda Katliamı, Amerika-Irak Savaşı ve hatta canavar Bush ile doğmuş ve yoğrulmuş bir nesil sonrası... Temelinde dinden çok para savaşlarının olduğu onlarca yıl sonrası... Bush yalnızca kendi halkını yemedi. Tüm dünyaya silahları yedirtti ve de hiçkimsenin karnı doymadı. Doyacak gibi de değil. Ejderhalar olarak yeni nesillere hayat vermenin tam zamanıymışçasına. Nükleer silahlarla dolu bir gelecek için... 

Ekinoks

Yarın ekinoks ve gece-gündüz eşitliği... Hani diyorsun ya "Hah işte yeni bir gün". Sanki bu sefer de sırtımı doğaya yaslama ve onun mucizeviliğinden faydalanma telaşındayım. Huzur böylece gelecek gibi ve ben de kendimi buna inandırmaya çalışıyorum.
Bazen kandırmak da güzel değil midir?