Artık yazmanın zamanının geldiğini düşünüyorum. Ben bekliyorum, onu göreceğim ve onunla konuşacağım anı. Tatlı bir heyecan bendeki. Korkuyorum, çünkü hayatta cevabını ve anlamını bulamadığım ve aramaktan yorulduğum kelime olan beklentinin yüzüme bir tokat gibi çarpmasından. Tanımamak ama bilmek, görmemek ama bulmaya çalışmak, susmak ama beyninin içindekini bulmak. Akrepliğim tutuyor yine işte. Ama yine de heyecanlanıyorum. Ad koyamazsın, anlam yükleyemezsin, bir şey biçemezsin. Ama aynı şeyleri seversiniz, aynı telden çalarsınız çoğu zaman. Farklılıklar, aynılıklar ve mesafeler. İlginç bir duygu bendeki... Ama tüm iyi niyetimle hissettiğim şeyler, beynimin doğurduğu hayaller...
Hayaller mi?
Saçmalıyorum galiba.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder