Bugün öğrenmiş olduğum üzere dışarıdan çok soğuk görünüyormuşum, insanlara itici bir izlenim veriyormuşum, ama tanıyınca ne kadar iyi olduğum, farklı biri olduğum söylenilince mutlu oldum. Ne derdim marjinal olmak ne de özgüveni olan bir görünüm vermek. Ama şunu söyleyebilirim ki, kendisini öven insanı itici bularak konuşuyorum; ben iyi biriyim ve çevremde iyi insanlara yer verdiğim için kendimi şanslı hissediyorum. Kötülüğe ihtiyacım yok, zamanım yok, gücüm yok. Siz bana verin bi kitap, verin bi şarkı mutlu olurum. Mutluluğu basite indirgemek gibi birşeydir bu. Kendi kabuğumda bir dünya yarattım. Beni sadece ben üzebiliyorum, beni sadece ben mutlu edebiliyorum. Polyanna'yı oldum olası sevmem, gerek de yok yapmacık maskeye, gereğinden fazlasına ama. İçten olmaya çalışıyorum. Bazen diyorum kendi kendime, bu kadar iyi olma. Ama napayım. O tüylerimi ürperten cümle dökülüyor beynime: Ben böyleyim!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder