Söz

Yazmak gelmedi içimden uzunca bir süre. Hergün erteledim. Hatta geçenlerde patronumla ilk iş günümde konuşmamda yazı yazıp yazmadığım soruldu; "bazen" dedim. Oysa yazarlık hayalleri kuran ben üşengeçlikten, tembellikten ara verdim. Hala üşengeçlik üzerimde.

Günlük tutmak istedim; içimden gelmedi. Yaşın vermiş olduğu olgunluk mu bilmiyorum ama tarif edilemeyecek bir durumdayım. O geliyor, iki hafta sonra burada, şu an yazdığım yerde olacak. Benimle kalacak kısa bir süreliğine. Hazır mıyım? Gerçekten bilmiyorum. Üzerimde hem hiç yük yokmuş gibi hem de apır bir yük varmış gibi. Heyecandan ve düşünmekten kendimi alamıyorum. Ne de olsa yaklaşık 2.5 yılın birikintileri üzerimde...

Son günlere gelince, evime yerleştim. Şirin bir odam var. Nasıl özledim bilemezsin odada zaman harcamayı, yalnız kalmayı, kitap okumayı. Sınav yok, cep telefonu yok, lanet internete yenilgi var, şarap var, okumalar var. Hayatımdan memnunum. İş ve arkadaşlarla ilgili ayrıntıyı bu hafta yazacağım. Yazmalıyım ki ileride anabileyim. Sigarayı bırakamadım gibi. Arayışlarım, aramalarım hala var.

Affet beni... Daha çok yazmak isterdim, çünkü çok şey birikti. Ama sanki adını koyamadığım bir şey var ve beni durduruyor.

Söz yazacağım. Ve de sözümün eri olacağım!